Auteursarchief: werfklas

nieuwsbrief december 2014

DSC06040               DSC06042

 

DSC06043Bedrijvige handen! De 3e klas metselde kiezelhuizen. Twee jongens besloten een spontane adventkoekjesactie voor unicef te houden (ze bakten 3 dagen achterelkaar heel veel koekjes!) en klas 5 en 6 breien, haken of vilten een fluitenzak voor hun alt- of tenorfluit.

Elke maandagochtend vieren we in deze tijd advent met de kinderen en hun ouders. Stilletjes komt iedereen de school binnen om te luisteren naar muziek. De adventskrans is aan en verder is er ook alleen kaarslicht. Wat is het toch heerlijk om zoveel musicerende ouders te hebben. Als kind kun je je geen beter voorbeeld wensen: ouders die zingen, ook meerstemmig net als de kinderen. Ouders die fluit of piano spelen of welk ander instrument dan ook. Als dat niet nabootsendswaardig is! Daarna gaan we in de klas waar ook de kaarsjes branden en wordt er voorgelezen. Een lange werfklastraditie. Een van onze 6e klassers vroeg: “Ah, juf doen we nog een keer Bims en Boems, die is zo leuk!” En zo luistert jong en oud ademloos naar het verhaal van de twee zwerftrollen. Daarna zingen we kerstliederen in alle talen. Canon en meerstemmig. Solo’s en met z’n allen. En er wordt ergens op de ochtend nog fluit gespeeld.

DSC05630      DSC05632      DSC05783 DSC05962

Die fluiten is natuurlijk een verhaal apart. Ook dit jaar kwam Hetty fluiten met klas 5 en 6 maken. Twee jaar geleden deed ze dat, die kinderen zijn nu van school. Tijd voor een nieuwe lichting. En zo ontstonden er in enkele weken tijd weer een aantal prachtige alt en tenorfluiten. Met ontzettend veel plezier is er aan gewerkt. En nu wordt er dus op gespeeld, elke dag. Zo kunnen we tijdens de kerstviering onze muziek laten horen. Klas 3 en 4 studeren ondertussen een sopraanpartij in zodat straks 3-stemmig: “aller Augen warten auf Dir” klinkt.

Sinds begin dit schooljaar zijn we gestart met het klaslokaal in beweging.  Inmiddels zijn we dus wel een beetje ervaringsdeskundig. Wat schept het een vreugde om zoveel te bewegen, en naast vreugde ook zoveel mogelijkheden om remediërend te werken met een hele klas. Het gaat natuurlijk niet alleen over meubilair, het gaat ook voor een groot deel over het in beweging komen van onszelf als leerkracht. Door de uitwisseling met andere pioniers in Nederland ontstaan er steeds meer ideeën. Spelletjes, oefeningen….. De 4 onderste zintuigen worden in ruime mate aangesproken en hoe meer tijd je neemt om te zien wat de kinderen allemaal doen en kunnen, hoe meer ideeën ontstaan om bepaalde vaardigheden aan te spreken en te oefenen. Een bal gooien en vangen terwijl je op een bankje staat is heel anders dan wanneer je in de wijde ruimte staat. Op één been staan is ook anders op het bankje, en dan je sok en schoen aantrekken…op de hoge evenwichtsbalk met je ogen dicht of een zakje op je hoofd is anders dan wanneer de balk op een paar kussens ligt te wiebelen. En als het parcours helemaal vrij is, dus er geen afspraken zijn over wie wanneer mag en welke richting je op moet dan moet je dus veel rekening met elkaar houden. De kunst is om niet in te grijpen maar de kinderen zelf naar oplossingen te laten zoeken. “wie geeft toe?”  en “wie durven elkaar te passeren op de balk?” “wie besluit tot een heel andere route en ontdekt nieuwe mogelijkheden?” Als dat geen sociale oefeningen zijn! En wat een pret toen er een extra groot parcours was op 5 december met ook alle kleuterkisten en planken erbij. Wanneer je die kinderen aandacht geeft die mooie dingen bedenken zie je dat alle anderen ook graag een pluim van de leerkracht krijgen. Zo ontstaat een positieve sfeer. Kortom: wat zijn we blij met deze nieuwe pedagogische stap!

DSC06004        DSC06013         DSC06014

 

DSC06010        DSC06016         DSC06011

In november waren we erbij: het symposiumonderwijs. De werkplaats voor de wil noemde Jacques Meulman het. Dit was het tweede symposium naar aanleiding van het boek van Steiner: gezondmakend onderwijs. Er komt in 2015 een derde keer. Het is voelbaar dat er iets gewild wordt in onderwijsland. Nu moet dat gevoel nog zakken naar de wil, de daadwerkelijke handeling. Wie durft er een stap te zetten op weg naar verandering, op weg naar gezond onderwijs!  Op het symposium kochten we  reader 45b, Michaela Glockler: Achtergronden en praktijk van het beroep van leraar op de vrije school. Een echte aanrader! Een uitgave van Paidos, waar nog veel meer moois te krijgen is.

En dan de laatste berichten, we zijn op weg naar een Bovenbouw in Culemborg. Er is een actieve voorbereidingsgroep die regelmatig bijeenkomt. Er zijn steeds meer leraren die een twinkel in hun ogen krijgen bij de gedachte aan iets vernieuwends. Tussen droom en daad staan natuurlijk wetten in de weg en praktische bezwaren. Maar ook: waar een wil is, is een weg. Op Facebook is een groep aangemaakt waar de laatste nieuwtjes steeds op geplaatst worden.

Verder hebben wij in de aanbieding: 8 kleine Schilte-tafeltjes en bijpassende stoeltjes. Maat: eerste  en tweede klas. Voor een kleine bijdrage af te halen bij de Werfklas. Wij kopen van het geld weer nieuwe bankjes en kussens.

Wij wensen iedereen een vernieuwend en gezondmakend 2015 toe

DSC05975                    DSC05965

 

 

 

 

 

 

 

nieuwsbrief september 2014

DSC05619

Het is al weer een half jaar geleden dat er een nieuwsbrief van ons verscheen. Dat betekent niet dat we stil hebben gezeten. We bestaan dit jaar namelijk tien jaar en dat hebben we gevierd met diverse activiteiten. Door de ouders werden we verrast met een prachtig lied en bloemen. Een sauna bon en een aanvulling op de klankstaven set. Wat een verwennerij!   We lieten een schuifspelletje maken met het logo van de werfklas erop voor de kinderen. Zo voelt het vaak in de klas: eerst moeten er kinderen opschuiven en dan kan er weer iemand bij of langs en dan kun je weer terug. Net zolang tot het klopt.

Onze grote wens was: een symposium over levend onderwijs. En dat kwam er! Passie voor Pedagogie. Ruim 100 mensen kwamen naar Culemborg om met ons hun passie te delen. Het was een zeer feestelijk gebeuren waar we diverse positieve reacties op kregen. Er is een filmverslag gemaakt dat ook goed ontvangen is. We hopen natuurlijk een steentje in de vijver van de pedagogie geworpen te hebben en dat nu de kringen steeds groter gaan worden.

buizermelman_20140625-jdb_1498       buizermelman_20140625-jdb_1538     buizermelman_20140625-jdb_1442buizermelman_20140625-jdb_1433       buizermelman_20140625-dsc_0690     buizermelman_20140625-dsc_0535

Er kwam een nieuwe waterspeelplaats. Samen met Paul van Eerd en Rutger van Mazijk hebben we die, met de kinderen, gerealiseerd.

DSC05447 DSC05440 DSC05430 DSC05426DSC05513 DSC05514 DSC05515 DSC05516 en Mirza, als oudste meisje mocht de plek officieel openen. Daarna kon er naar hartelust worden gespeeld, weer of geen weer

 

DSC05519                                                                                                                                                                                                                     

We gingen natuurlijk ook op kamp, in Zeewolde, kamperen, vlak aan een van de randmeren. Drie dagen van bosspelen, spelletjes, zwemmen en fik stoken.

DSC05404 DSC05341 DSC05329

DSC05324 buizermelman_20140617-dsc_0810

Het eindtoneelstuk van dit jaar was: De rode prinses, een verhaal van Paul Biegel. Met zeer veel enthousiasme hebben de kinderen geoefend en gespeeld. Mooie solo zangstukken zaten er in. Met verve is er geoefend om het juiste militaire gevoel erin te brengen, onder leiding van een echte marinier. Wat een geschenk is dat samen spelen met groot en klein toch ieder jaar weer. er is zo’n bereidheid om elkaar te helpen, tekst samen te oefenen, helpen met verkleden, wisselen van rollen en decors, aanmoedigen en complimenteren. De ultieme sociale vaardigheidstraining!

buizermelman_20140715-dsc_0600    buizermelman_20140715-dsc_0591  buizermelman_20140715-dsc_0590  buizermelman_20140715-dsc_0480  buizermelman_20140715-dsc_0470  buizermelman_20140715-dsc_0395 buizermelman_20140715-dsc_0369  buizermelman_20140715-dsc_0355   buizermelman_20140715-dsc_0348 buizermelman_20140715-dsc_0347  buizermelman_20140715-dsc_0333

En ondertussen zijn we met het “klaslokaal in beweging” aan de slag gegaan. Dat betekent dat klas 1 en 2 geen tafels en stoelen meer hebben in hun lokaal, maar bankjes en kussens. Bankjes die je kunt stapelen, waar je mee kan bouwen, die omgedraaid als evenwichtsbalk gebruikt kunnen worden. Twee kinderen kunnen de bankjes tillen en zo kan de klas in enkele minuten omgebouwd worden. In een kring, in groepjes, in rijen, één grote tafel of als bewegingsparcours. Veel ruimte in het lokaal zodat er veel bewogen kan worden. En de kring als uitgangspunt bij het leren. Alles van belang speelt zich af in het midden van de kring. Iedereen kan het zien en iedereen doet gelijkwaardig mee. De onafhankelijke zit wordt gestimuleerd door geen leuning te hebben. In de zomervakantie wisselden we een ochtend uit met collegae uit den lande die ook werken of willen werken vanuit dit concept. Annemiek de Leeuw, klasseleerkracht in Den Haag, is de pionier in Nederland. In Duitsland heet het : het Bochumer model.

DSC05615 DSC05616 DSC05620 DSC05619

De bankjes en de kussens hebben we geschonken gekregen van vele lieve vrienden: Tjerk, Alexandra, Marcel, oud-ouders, Maarten, Esther en nog een Maarten. We zijn er heel erg blij mee! Eén van onze vaders heeft ze voor ons ontworpen en gemaakt! Echte Werfklasbankjes dus!

Het laatste nieuws is dat we onderzoeken of er belangstelling, draagkracht en initiatiefkracht is om een bovenbouw, een school voor voortgezet onderwijs, aansluitend op de Werfklas in Culemborg kan komen. Er zijn nu drie bijeenkomsten geweest en er heeft zich een initiatiefgroep geformeerd. Wat zou het mooi zijn als ook het voortgezet onderwijs echt vrij zou kunnen worden. We houden jullie op de hoogte!

 

Nieuwsbrief december 2013

Het is lang geleden dat er een nieuwsbrief verscheen van de Werfklas. Maar we zijn er nog steeds hoor. In volle glorie mag ik wel zeggen.

Op de valreep van het oude jaar terwijl het vuurwerk zo langzaamaan zijn intrede doet is het tijd voor een terugblik. Dat hoort tenslotte bij de overgang van oud naar nieuw. En we bestaan tien jaar. Officieel openden de deuren van de Werfklas zich op 5 januari 2004. Toen was Danielle al een half jaar bezig met een aantal kinderen. Een schooljaar begint nou eenmaal in september. De school bevond zich in ‘de rode barak’ , we hadden zelf een huisnummer bedacht, een straatnaam bestond al wel. verder was het nog vrij kaal op het pioniersveld. Of moet je zeggen: wat was er nog veel ruimte! Inmiddels is alles volgebouwd, geen braakliggende veldjes meer. En in de barak zitten we ook al heel lang niet meer. Het Werfhuis staat in volle glorie aan het eind van de straat. we genieten er nog steeds dagelijks van. Lopend met de hond, biedt het huis vanuit de boomgaard elke dag weer een ander aanzicht. Vanuit het huis zien we deze maanden vrijwel dagelijks een ijsvogeltje (altijd om een uur of elf), we genieten van fantastische zonsondergangen, de seizoenen zijn zeer beleefbaar door het water, het riet, de boomgaard. Een heerlijke plek om te zijn!

En de school die groeide en groeide. Zo langzamerhand is elke ruimte die ook maar een beetje leek op klaslokaal in gebruik genomen. 4 volwaardige lokalen hebben we inmiddels. Meer zit er ook niet in. Dus, ja, echt waar, meer kinderen dan er nu zijn passen dan ok echt niet op school. Dat is wel eens zuur. We worden regelmatig gebeld en moeten ook regelmatig kinderen teleurstellen. Dat zouden we wel anders willen. Wij willen alleen niet groeien. We zijn erg tevreden met ons ‘concept’. Maar er is wel veel vraag naar kleinschalig onderwijs waar het kind centraal staat en niet de opbrengst. Opbrengst, en wat moet het dan opbrengen? Moet een kind het al opbrengen om productief te zijn, een bijdrage te leveren aan deze economie? Voldoet het niet als de doelen (welke doelen dan?) niet worden gehaald. Moet het dan uit productie worden genomen? het is toch te zot voor woorden om in dergelijke termen te spreken over het wezen dat ons uit de geestelijke wereld is komen opzoeken en zich heeft toevertrouwd aan onze zorg. Met verwondering en eerbied mogen we een tijdje met het kind oplopen. Ervoor zorgend dat het zijn eigen pad kan volgen. Is het niet zo dat  we een kind begeleiden zodat het in vrijheid zijn/haar eigen leven, maatschappij, wereld kan gaan vormgeven. Het lijkt er op dat er een poging gedaan wordt om de jonge mens steeds in het stramien te passen wat wij voor hem bedacht hebben. Maar wie zegt dat dat het juiste stramien is? Wat bij ons past hoeft helemaal niet bij de nieuwe generatie te passen.

Maar hoe word je nu een vrij mens, een mens die de juiste beslissingen kan nemen op het juiste moment? Welke rol speelt het onderwijs daar in? Wat leren we de kinderen eigenlijk? Dat zijn de vragen die ons bezig houden. Waar we op studeren. Waar we antwoorden op proberen te vinden. Zowel in ons kleine college als in grotere studiegroepen. Naast de studie is de bewustwording over de dagelijkse praktijk natuurlijk een onuitputtelijke bron. Zoeken naar de gouden momenten: waar deed ik precies het juiste, en wat was dat dan. Waar ging ik helemaal de mist in en wat had ik achteraf gezien eigenlijk moeten doen.

En wat deden we dan concreet dit jaar? In juli voerden de kinderen de Rover Hoepsika op. Voor een volle zaal.

buizermelman_20130717-jdb_7464   buizermelman_20130717-img_5733   buizermelman_20130717-img_1000

Met veel vreugde en energie. In september kwamen er twee houtwerkers die van  vers hout met ons een schaafpaard hebben gemaakt.   Eerst kapten we een boom en met dat hout zijn we de hele dag  aan de slag geweest.

DSC04585   DSC04597    DSC04648                                 Geweldig! Ria, onze kleuterjuf, vond toen op een rommelmarktje een haalmes. En de schaafbok wordt nu zeer regelmatig gebruikt. Later bij de smid hebben we ook nog zelf een haalmes gesmeed. Dat bleek nog een hele kunst. DSC04725

Het handwerken hebben we dit jaar een nieuwe impuls gegeven. we doen een onderzoek naar het leerplan handwerken: klopt het? Het antwoord is: ja het klopt! Met erg veel vreugde werkt elke klas aan zijn/haar eigen onderwerp. Jongens en meisjes! Zo maakten de 5e klassers mooie dieren van stof. En zijn de derde klas mutsen al een heel eind. Nog steeds bakken en koken we met veel plezier, soms op vraag, vaak voor onszelf. Bij tijden is er op vrijdag een ‘bakkerskraam’ geopend met broodjes, krentenbollen of pizza. Voor de jaarfeesten maken we mooie maaltijden. Maar ook als het past in de periode: een middeleeuwse stoofpot, een Griekse maaltijd of lekkers langs de Rijn (bretsels, kaiserschmarrn, lebkuchen). En uiteraard werken we elke donderdag op het land. In de wintertijd kapt Danielle in de boerentijd een boom met een aantal kinderen en verwerkt die tot brandhout. De opbrengst van de oogstmarkt van afgelopen jaar is bestemd voor een nieuwe bijenstal op Caetshage.

DSC03761    DSC03568   bietenoogst oktober 2012

Danielle en Annemarijke gaven een workshop op het congres van de Stichting Springzaad. Daar ging het vooral over hoe de kinderen in aanraking worden gebracht met de natuur. “Ja, naar zo’n school willen alle kinderen natuurlijk wel” was een reactie. En ze gaven een workshop op de lerarenconferentie: met hart en ziel. Daar was het thema: eigenwijs leraarschap. Aan de hand van drie luiken hebben we met de deelnemers gekeken naar een thema waar ze op dit moment mee worstelden voor de klas. Verder waren we te vinden op een bijeenkomst over duurzaam onderwijs van de Duurzame PABO, op een onderwijsbijeenkomst in de Balie en op het herfstcongres over angst. Overal waar er belangstelling is verspreiden we onze documentaire. Uit onverwachte hoeken krijgen we daar reacties op. Mooi!