december 2012

Inleiding
Op de valreep van het oude jaar.“Juf, vandaag vergaat de wereld toch…….”dat vroegen de kinderen terwijl we heerlijk aan het werk waren. Tja….wat antwoord je daar nou voor zinnigs op.

Daniëlle en ik schoven aan bij het lerarendiner wat de Onderwijsraad organiseerde. Ze wilden contact met de mensen van de werkvloer. Het onderwerp was Professionalisering.Met een leerkracht of zeventig waren we uitgenodigd bij de van Nelle fabriek in Rotterdam. Een prachtige locatie, een geweldige ontvangst. Daar was allemaal niks mis mee.We gingen uiteen in groepen op soort onderwijs: PO, VO, en wat daarboven zit.                                                                                           Het gesprek kenmerkte zich door: als je mee wil praten moet je precies op tijd iets zeggen. Maakt niet uit wat. Tijd om te luisteren of om ergens bij stil te staan was er eigenlijk niet.Ik had me voorgenomen om minimaal vijf keer iets te zeggen. Daniëlle deed een poging om te begrijpen wat er gaande was.
Achteraf hield ons natuurlijk bezig: wat werd er hier gewild. En door wie….?                                      De onderwijsraad wilde iets horen over hoe je als leraar anno 2012 je vak (beter) kan uitoefenen. En wat wij hoorden waren leerkrachten die het vuur op hun hielen voelden, die het hoofd net aan boven water konden houden, die heel goed wisten dat het gaat om de relatie met de kinderen en niet om de opbrengsten van het taal- en rekenonderwijs.
“Hoe kan ik een kind iets leren als het niet lekker in zijn vel zit” was een veelgehoorde verzuchting. “Ik zou wel anders willen, maar…..” en dat maar ging dan meestal over de schoolleiding. “Ik weet niet waar ik de tijd vandaan moet halen, want…” Dat want gold vaak de vele CITOtoetsen.
Natuurlijk weten wij wel wat er moet gebeuren! (ehum)  En zoals dat gaat vindt iedereen het geweldig om te horen dat wij een eigen school zijn begonnen, zonder overheidsbekostiging met alle bijkomende vrijheden. Toch is het opgeven van zekerheden: pensioen, vakantiegeld, ziektekostenverzekering en de kaders waaraan je leerplan moet voldoen een hele grote drempel. Maar ook het idee dat je eigen tijd moet inleveren stuit op weerstand. En uiteraard is het wel een ander verhaal of je in een achterstandswijk werkt met alleen maar allochtone kinderen of in EVA Lanxmeer.

Maar als ik dan lees dat herhaling zo belangrijk is voor de taalontwikkeling  (vertellen jullie weken achterelkaar hetzelfde verhaal, sprookjes zijn toch veel te moeilijk, elke week brood bakken,pfff ik moet er niet aan denken…..) en dat de dag beginnen met een kwartiertje zingen zo inwerkt op alle andere vakken (zingen? Dat kan ik echt niet), en oh ja,  (zinvol)bewegen (ik heb geen tijd om iets anders te doen dan in mijn methode staat) zorgt voor het beter beklijven van de leerstof dan denk ik dat er toch meer mogelijk moet zijn in onderwijsland. Meer dan het slaafs navolgen van wat er voorgeschreven wordt door de dames en heren in Zoetermeer.                                                       Diegenen die echt het verschil kunnen maken staan voor de klas, dag in dag uit.                                Ik ben benieuwd of de onderwijsraad dat heeft begrepen. En dat mijns inziens dus de mensen op de werkvloer aangemoedigd en ondersteund moeten worden om te gaan vertrouwen op wat zij denken dat de kinderen nodig hebben.

WerfKlas                                                                                                                                               Het schooljaar is al wee een eind op dreef. We vormen met elkaar alweer een hechte gemeenschap. Er wordt hard gewerkt op alle fronten.De jongens van de 6e klas laten zich wat betreft verantwoordelijkheid en organisatietalent van hun beste kant zien bij de verschillende jaarfeesten. Ze vinden het erg leuk om een grote taak op zich te nemen en voeren die met veel inzet uit. Erg leuk om mee te maken!
Wat is het toch een feest om te zien hoe de kinderen zelfstandig worden. Dat begint al vroeg met er voor te zorgen dat ze zelf dingen kunnen pakken zoals tekenblaadjes, de schilderspullen, de schriften. Twee meisjes bakken elke vrijdag broodjes voor de verkoop en regelen alles zelf. Het kacheltje wordt regelmatig gestookt, dan worden er pannenkoeken  of eieren op gemaakt. Zonder enige inmenging van een volwassene. Als we naar het land lopen krijgen alle kleuters een hand van een groot kind. In het zwembad kleden we ons zelf aan en uit! (maar juf….ik denk dat ik dat niet kan…..)
Nieuwe kinderen kunnen het ook zo vanuit het diepst van hun hart uitspreken: hier mag je gewoon zelf dingen doen.
Er is zoveel vreugde en zoveel zin. Niet alleen bij al die leuke dingen, ook in het leren. Kinderen die ondanks ziekte naar school komen omdat ze geen dag van de periode willen missen bijvoorbeeld. Of een (nieuwe)jongen die voor het eerst thuis kwam en trots was op alles wat hij zelf had gemaakt: een bijenwaskaars, een gevilte kerstbal en nat in nat schilderwerk.Ook de vaak prachtige periodeschriften spreken voor zich.                                                                                                                                En wat fijn als we dan van de verschillende vervolgscholen terug horen dat ‘onze’ kinderen het goed doen, zowel sociaal, als kunstzinnig, als in het leren.

Leuke nieuwtjes
ONDERWIJSCAFE woensdag 6 februari is er een onderwijscafé bij hetkind.org, waar wij stukken uit de documentaire laten zien en er gesprek over organiseren. We vragen u tevoren zich aan te melden voor het onderwijscafé op 6 februari (aanvang 15.30 uur, gebouw Vossesteyn, landgoed de Horst). Dat doet u door een mail te sturen naar info@hetkind.org

DOCUMENTAIRE
we hebben erg veel positieve reacties gehad op de nieuwe documentaire. We hopen dat hij zijn weg gaat vinden in Nederland.Hij is te bestellen door een mailtje te sturen met adresgegevens en door 15.00euro over te maken naar 198319835 0vv documentaire

We hebben van het Elise Mathilde fonds een mooie steunbijdrage gekregen voor oa buitenspeelgoed (een strijdwagen, een pedalo, materiaal voor het klimhuisje). Ook kochten we mooie grote blokken voor in de kleuterklas en een uitklaptafel met banken. Daar zijn we zeer dankbaar voor!