Nieuwsbrief december 2013

Het is lang geleden dat er een nieuwsbrief verscheen van de Werfklas. Maar we zijn er nog steeds hoor. In volle glorie mag ik wel zeggen.

Op de valreep van het oude jaar terwijl het vuurwerk zo langzaamaan zijn intrede doet is het tijd voor een terugblik. Dat hoort tenslotte bij de overgang van oud naar nieuw. En we bestaan tien jaar. Officieel openden de deuren van de Werfklas zich op 5 januari 2004. Toen was Danielle al een half jaar bezig met een aantal kinderen. Een schooljaar begint nou eenmaal in september. De school bevond zich in ‘de rode barak’ , we hadden zelf een huisnummer bedacht, een straatnaam bestond al wel. verder was het nog vrij kaal op het pioniersveld. Of moet je zeggen: wat was er nog veel ruimte! Inmiddels is alles volgebouwd, geen braakliggende veldjes meer. En in de barak zitten we ook al heel lang niet meer. Het Werfhuis staat in volle glorie aan het eind van de straat. we genieten er nog steeds dagelijks van. Lopend met de hond, biedt het huis vanuit de boomgaard elke dag weer een ander aanzicht. Vanuit het huis zien we deze maanden vrijwel dagelijks een ijsvogeltje (altijd om een uur of elf), we genieten van fantastische zonsondergangen, de seizoenen zijn zeer beleefbaar door het water, het riet, de boomgaard. Een heerlijke plek om te zijn!

En de school die groeide en groeide. Zo langzamerhand is elke ruimte die ook maar een beetje leek op klaslokaal in gebruik genomen. 4 volwaardige lokalen hebben we inmiddels. Meer zit er ook niet in. Dus, ja, echt waar, meer kinderen dan er nu zijn passen dan ok echt niet op school. Dat is wel eens zuur. We worden regelmatig gebeld en moeten ook regelmatig kinderen teleurstellen. Dat zouden we wel anders willen. Wij willen alleen niet groeien. We zijn erg tevreden met ons ‘concept’. Maar er is wel veel vraag naar kleinschalig onderwijs waar het kind centraal staat en niet de opbrengst. Opbrengst, en wat moet het dan opbrengen? Moet een kind het al opbrengen om productief te zijn, een bijdrage te leveren aan deze economie? Voldoet het niet als de doelen (welke doelen dan?) niet worden gehaald. Moet het dan uit productie worden genomen? het is toch te zot voor woorden om in dergelijke termen te spreken over het wezen dat ons uit de geestelijke wereld is komen opzoeken en zich heeft toevertrouwd aan onze zorg. Met verwondering en eerbied mogen we een tijdje met het kind oplopen. Ervoor zorgend dat het zijn eigen pad kan volgen. Is het niet zo dat  we een kind begeleiden zodat het in vrijheid zijn/haar eigen leven, maatschappij, wereld kan gaan vormgeven. Het lijkt er op dat er een poging gedaan wordt om de jonge mens steeds in het stramien te passen wat wij voor hem bedacht hebben. Maar wie zegt dat dat het juiste stramien is? Wat bij ons past hoeft helemaal niet bij de nieuwe generatie te passen.

Maar hoe word je nu een vrij mens, een mens die de juiste beslissingen kan nemen op het juiste moment? Welke rol speelt het onderwijs daar in? Wat leren we de kinderen eigenlijk? Dat zijn de vragen die ons bezig houden. Waar we op studeren. Waar we antwoorden op proberen te vinden. Zowel in ons kleine college als in grotere studiegroepen. Naast de studie is de bewustwording over de dagelijkse praktijk natuurlijk een onuitputtelijke bron. Zoeken naar de gouden momenten: waar deed ik precies het juiste, en wat was dat dan. Waar ging ik helemaal de mist in en wat had ik achteraf gezien eigenlijk moeten doen.

En wat deden we dan concreet dit jaar? In juli voerden de kinderen de Rover Hoepsika op. Voor een volle zaal.

buizermelman_20130717-jdb_7464   buizermelman_20130717-img_5733   buizermelman_20130717-img_1000

Met veel vreugde en energie. In september kwamen er twee houtwerkers die van  vers hout met ons een schaafpaard hebben gemaakt.   Eerst kapten we een boom en met dat hout zijn we de hele dag  aan de slag geweest.

DSC04585   DSC04597    DSC04648                                 Geweldig! Ria, onze kleuterjuf, vond toen op een rommelmarktje een haalmes. En de schaafbok wordt nu zeer regelmatig gebruikt. Later bij de smid hebben we ook nog zelf een haalmes gesmeed. Dat bleek nog een hele kunst. DSC04725

Het handwerken hebben we dit jaar een nieuwe impuls gegeven. we doen een onderzoek naar het leerplan handwerken: klopt het? Het antwoord is: ja het klopt! Met erg veel vreugde werkt elke klas aan zijn/haar eigen onderwerp. Jongens en meisjes! Zo maakten de 5e klassers mooie dieren van stof. En zijn de derde klas mutsen al een heel eind. Nog steeds bakken en koken we met veel plezier, soms op vraag, vaak voor onszelf. Bij tijden is er op vrijdag een ‘bakkerskraam’ geopend met broodjes, krentenbollen of pizza. Voor de jaarfeesten maken we mooie maaltijden. Maar ook als het past in de periode: een middeleeuwse stoofpot, een Griekse maaltijd of lekkers langs de Rijn (bretsels, kaiserschmarrn, lebkuchen). En uiteraard werken we elke donderdag op het land. In de wintertijd kapt Danielle in de boerentijd een boom met een aantal kinderen en verwerkt die tot brandhout. De opbrengst van de oogstmarkt van afgelopen jaar is bestemd voor een nieuwe bijenstal op Caetshage.

DSC03761    DSC03568   bietenoogst oktober 2012

Danielle en Annemarijke gaven een workshop op het congres van de Stichting Springzaad. Daar ging het vooral over hoe de kinderen in aanraking worden gebracht met de natuur. “Ja, naar zo’n school willen alle kinderen natuurlijk wel” was een reactie. En ze gaven een workshop op de lerarenconferentie: met hart en ziel. Daar was het thema: eigenwijs leraarschap. Aan de hand van drie luiken hebben we met de deelnemers gekeken naar een thema waar ze op dit moment mee worstelden voor de klas. Verder waren we te vinden op een bijeenkomst over duurzaam onderwijs van de Duurzame PABO, op een onderwijsbijeenkomst in de Balie en op het herfstcongres over angst. Overal waar er belangstelling is verspreiden we onze documentaire. Uit onverwachte hoeken krijgen we daar reacties op. Mooi!