Categorie archief: Nieuwsbrieven

Nieuwsbrief december 2013

Het is lang geleden dat er een nieuwsbrief verscheen van de Werfklas. Maar we zijn er nog steeds hoor. In volle glorie mag ik wel zeggen.

Op de valreep van het oude jaar terwijl het vuurwerk zo langzaamaan zijn intrede doet is het tijd voor een terugblik. Dat hoort tenslotte bij de overgang van oud naar nieuw. En we bestaan tien jaar. Officieel openden de deuren van de Werfklas zich op 5 januari 2004. Toen was Danielle al een half jaar bezig met een aantal kinderen. Een schooljaar begint nou eenmaal in september. De school bevond zich in ‘de rode barak’ , we hadden zelf een huisnummer bedacht, een straatnaam bestond al wel. verder was het nog vrij kaal op het pioniersveld. Of moet je zeggen: wat was er nog veel ruimte! Inmiddels is alles volgebouwd, geen braakliggende veldjes meer. En in de barak zitten we ook al heel lang niet meer. Het Werfhuis staat in volle glorie aan het eind van de straat. we genieten er nog steeds dagelijks van. Lopend met de hond, biedt het huis vanuit de boomgaard elke dag weer een ander aanzicht. Vanuit het huis zien we deze maanden vrijwel dagelijks een ijsvogeltje (altijd om een uur of elf), we genieten van fantastische zonsondergangen, de seizoenen zijn zeer beleefbaar door het water, het riet, de boomgaard. Een heerlijke plek om te zijn!

En de school die groeide en groeide. Zo langzamerhand is elke ruimte die ook maar een beetje leek op klaslokaal in gebruik genomen. 4 volwaardige lokalen hebben we inmiddels. Meer zit er ook niet in. Dus, ja, echt waar, meer kinderen dan er nu zijn passen dan ok echt niet op school. Dat is wel eens zuur. We worden regelmatig gebeld en moeten ook regelmatig kinderen teleurstellen. Dat zouden we wel anders willen. Wij willen alleen niet groeien. We zijn erg tevreden met ons ‘concept’. Maar er is wel veel vraag naar kleinschalig onderwijs waar het kind centraal staat en niet de opbrengst. Opbrengst, en wat moet het dan opbrengen? Moet een kind het al opbrengen om productief te zijn, een bijdrage te leveren aan deze economie? Voldoet het niet als de doelen (welke doelen dan?) niet worden gehaald. Moet het dan uit productie worden genomen? het is toch te zot voor woorden om in dergelijke termen te spreken over het wezen dat ons uit de geestelijke wereld is komen opzoeken en zich heeft toevertrouwd aan onze zorg. Met verwondering en eerbied mogen we een tijdje met het kind oplopen. Ervoor zorgend dat het zijn eigen pad kan volgen. Is het niet zo dat  we een kind begeleiden zodat het in vrijheid zijn/haar eigen leven, maatschappij, wereld kan gaan vormgeven. Het lijkt er op dat er een poging gedaan wordt om de jonge mens steeds in het stramien te passen wat wij voor hem bedacht hebben. Maar wie zegt dat dat het juiste stramien is? Wat bij ons past hoeft helemaal niet bij de nieuwe generatie te passen.

Maar hoe word je nu een vrij mens, een mens die de juiste beslissingen kan nemen op het juiste moment? Welke rol speelt het onderwijs daar in? Wat leren we de kinderen eigenlijk? Dat zijn de vragen die ons bezig houden. Waar we op studeren. Waar we antwoorden op proberen te vinden. Zowel in ons kleine college als in grotere studiegroepen. Naast de studie is de bewustwording over de dagelijkse praktijk natuurlijk een onuitputtelijke bron. Zoeken naar de gouden momenten: waar deed ik precies het juiste, en wat was dat dan. Waar ging ik helemaal de mist in en wat had ik achteraf gezien eigenlijk moeten doen.

En wat deden we dan concreet dit jaar? In juli voerden de kinderen de Rover Hoepsika op. Voor een volle zaal.

buizermelman_20130717-jdb_7464   buizermelman_20130717-img_5733   buizermelman_20130717-img_1000

Met veel vreugde en energie. In september kwamen er twee houtwerkers die van  vers hout met ons een schaafpaard hebben gemaakt.   Eerst kapten we een boom en met dat hout zijn we de hele dag  aan de slag geweest.

DSC04585   DSC04597    DSC04648                                 Geweldig! Ria, onze kleuterjuf, vond toen op een rommelmarktje een haalmes. En de schaafbok wordt nu zeer regelmatig gebruikt. Later bij de smid hebben we ook nog zelf een haalmes gesmeed. Dat bleek nog een hele kunst. DSC04725

Het handwerken hebben we dit jaar een nieuwe impuls gegeven. we doen een onderzoek naar het leerplan handwerken: klopt het? Het antwoord is: ja het klopt! Met erg veel vreugde werkt elke klas aan zijn/haar eigen onderwerp. Jongens en meisjes! Zo maakten de 5e klassers mooie dieren van stof. En zijn de derde klas mutsen al een heel eind. Nog steeds bakken en koken we met veel plezier, soms op vraag, vaak voor onszelf. Bij tijden is er op vrijdag een ‘bakkerskraam’ geopend met broodjes, krentenbollen of pizza. Voor de jaarfeesten maken we mooie maaltijden. Maar ook als het past in de periode: een middeleeuwse stoofpot, een Griekse maaltijd of lekkers langs de Rijn (bretsels, kaiserschmarrn, lebkuchen). En uiteraard werken we elke donderdag op het land. In de wintertijd kapt Danielle in de boerentijd een boom met een aantal kinderen en verwerkt die tot brandhout. De opbrengst van de oogstmarkt van afgelopen jaar is bestemd voor een nieuwe bijenstal op Caetshage.

DSC03761    DSC03568   bietenoogst oktober 2012

Danielle en Annemarijke gaven een workshop op het congres van de Stichting Springzaad. Daar ging het vooral over hoe de kinderen in aanraking worden gebracht met de natuur. “Ja, naar zo’n school willen alle kinderen natuurlijk wel” was een reactie. En ze gaven een workshop op de lerarenconferentie: met hart en ziel. Daar was het thema: eigenwijs leraarschap. Aan de hand van drie luiken hebben we met de deelnemers gekeken naar een thema waar ze op dit moment mee worstelden voor de klas. Verder waren we te vinden op een bijeenkomst over duurzaam onderwijs van de Duurzame PABO, op een onderwijsbijeenkomst in de Balie en op het herfstcongres over angst. Overal waar er belangstelling is verspreiden we onze documentaire. Uit onverwachte hoeken krijgen we daar reacties op. Mooi!

december 2012

Inleiding
Op de valreep van het oude jaar.“Juf, vandaag vergaat de wereld toch…….”dat vroegen de kinderen terwijl we heerlijk aan het werk waren. Tja….wat antwoord je daar nou voor zinnigs op.

Daniëlle en ik schoven aan bij het lerarendiner wat de Onderwijsraad organiseerde. Ze wilden contact met de mensen van de werkvloer. Het onderwerp was Professionalisering.Met een leerkracht of zeventig waren we uitgenodigd bij de van Nelle fabriek in Rotterdam. Een prachtige locatie, een geweldige ontvangst. Daar was allemaal niks mis mee.We gingen uiteen in groepen op soort onderwijs: PO, VO, en wat daarboven zit.                                                                                           Het gesprek kenmerkte zich door: als je mee wil praten moet je precies op tijd iets zeggen. Maakt niet uit wat. Tijd om te luisteren of om ergens bij stil te staan was er eigenlijk niet.Ik had me voorgenomen om minimaal vijf keer iets te zeggen. Daniëlle deed een poging om te begrijpen wat er gaande was.
Achteraf hield ons natuurlijk bezig: wat werd er hier gewild. En door wie….?                                      De onderwijsraad wilde iets horen over hoe je als leraar anno 2012 je vak (beter) kan uitoefenen. En wat wij hoorden waren leerkrachten die het vuur op hun hielen voelden, die het hoofd net aan boven water konden houden, die heel goed wisten dat het gaat om de relatie met de kinderen en niet om de opbrengsten van het taal- en rekenonderwijs.
“Hoe kan ik een kind iets leren als het niet lekker in zijn vel zit” was een veelgehoorde verzuchting. “Ik zou wel anders willen, maar…..” en dat maar ging dan meestal over de schoolleiding. “Ik weet niet waar ik de tijd vandaan moet halen, want…” Dat want gold vaak de vele CITOtoetsen.
Natuurlijk weten wij wel wat er moet gebeuren! (ehum)  En zoals dat gaat vindt iedereen het geweldig om te horen dat wij een eigen school zijn begonnen, zonder overheidsbekostiging met alle bijkomende vrijheden. Toch is het opgeven van zekerheden: pensioen, vakantiegeld, ziektekostenverzekering en de kaders waaraan je leerplan moet voldoen een hele grote drempel. Maar ook het idee dat je eigen tijd moet inleveren stuit op weerstand. En uiteraard is het wel een ander verhaal of je in een achterstandswijk werkt met alleen maar allochtone kinderen of in EVA Lanxmeer.

Maar als ik dan lees dat herhaling zo belangrijk is voor de taalontwikkeling  (vertellen jullie weken achterelkaar hetzelfde verhaal, sprookjes zijn toch veel te moeilijk, elke week brood bakken,pfff ik moet er niet aan denken…..) en dat de dag beginnen met een kwartiertje zingen zo inwerkt op alle andere vakken (zingen? Dat kan ik echt niet), en oh ja,  (zinvol)bewegen (ik heb geen tijd om iets anders te doen dan in mijn methode staat) zorgt voor het beter beklijven van de leerstof dan denk ik dat er toch meer mogelijk moet zijn in onderwijsland. Meer dan het slaafs navolgen van wat er voorgeschreven wordt door de dames en heren in Zoetermeer.                                                       Diegenen die echt het verschil kunnen maken staan voor de klas, dag in dag uit.                                Ik ben benieuwd of de onderwijsraad dat heeft begrepen. En dat mijns inziens dus de mensen op de werkvloer aangemoedigd en ondersteund moeten worden om te gaan vertrouwen op wat zij denken dat de kinderen nodig hebben.

WerfKlas                                                                                                                                               Het schooljaar is al wee een eind op dreef. We vormen met elkaar alweer een hechte gemeenschap. Er wordt hard gewerkt op alle fronten.De jongens van de 6e klas laten zich wat betreft verantwoordelijkheid en organisatietalent van hun beste kant zien bij de verschillende jaarfeesten. Ze vinden het erg leuk om een grote taak op zich te nemen en voeren die met veel inzet uit. Erg leuk om mee te maken!
Wat is het toch een feest om te zien hoe de kinderen zelfstandig worden. Dat begint al vroeg met er voor te zorgen dat ze zelf dingen kunnen pakken zoals tekenblaadjes, de schilderspullen, de schriften. Twee meisjes bakken elke vrijdag broodjes voor de verkoop en regelen alles zelf. Het kacheltje wordt regelmatig gestookt, dan worden er pannenkoeken  of eieren op gemaakt. Zonder enige inmenging van een volwassene. Als we naar het land lopen krijgen alle kleuters een hand van een groot kind. In het zwembad kleden we ons zelf aan en uit! (maar juf….ik denk dat ik dat niet kan…..)
Nieuwe kinderen kunnen het ook zo vanuit het diepst van hun hart uitspreken: hier mag je gewoon zelf dingen doen.
Er is zoveel vreugde en zoveel zin. Niet alleen bij al die leuke dingen, ook in het leren. Kinderen die ondanks ziekte naar school komen omdat ze geen dag van de periode willen missen bijvoorbeeld. Of een (nieuwe)jongen die voor het eerst thuis kwam en trots was op alles wat hij zelf had gemaakt: een bijenwaskaars, een gevilte kerstbal en nat in nat schilderwerk.Ook de vaak prachtige periodeschriften spreken voor zich.                                                                                                                                En wat fijn als we dan van de verschillende vervolgscholen terug horen dat ‘onze’ kinderen het goed doen, zowel sociaal, als kunstzinnig, als in het leren.

Leuke nieuwtjes
ONDERWIJSCAFE woensdag 6 februari is er een onderwijscafé bij hetkind.org, waar wij stukken uit de documentaire laten zien en er gesprek over organiseren. We vragen u tevoren zich aan te melden voor het onderwijscafé op 6 februari (aanvang 15.30 uur, gebouw Vossesteyn, landgoed de Horst). Dat doet u door een mail te sturen naar info@hetkind.org

DOCUMENTAIRE
we hebben erg veel positieve reacties gehad op de nieuwe documentaire. We hopen dat hij zijn weg gaat vinden in Nederland.Hij is te bestellen door een mailtje te sturen met adresgegevens en door 15.00euro over te maken naar 198319835 0vv documentaire

We hebben van het Elise Mathilde fonds een mooie steunbijdrage gekregen voor oa buitenspeelgoed (een strijdwagen, een pedalo, materiaal voor het klimhuisje). Ook kochten we mooie grote blokken voor in de kleuterklas en een uitklaptafel met banken. Daar zijn we zeer dankbaar voor!

 

 

oktober 2012

nummer 30

Oktober 2012

 Inleiding
Deze zomer was voor ons een bijzondere zomer.
Een jaar geleden namelijk zijn we met een kleine groep (ex)vrije schoolleerkrachten samengekomen om de zomer van 2012 vorm te geven.
Toen de eerste Vrije School werd opgericht werd er door Steiner een cursus gegeven voor de toenmalige leerkrachten. 14 dagen lang werkte het eerste lerarencollege aan de inhoud van de Waldorfschool. Die eerste cursus is in drie boeken genoteerd en vormen nu nog steeds de basis voor de vrijeschoolpedagogie.
Afgelopen zomer hebben we met 16 leerkrachten deze cursus herhaald. Elke ochtend lazen en bespraken we twee voordrachten (Algemene menskunde en Methodiek/didaktiek).
‘s Middags bereidde elke deelnemer een werkbespreking voor, met schilderopdrachten, toneel, boetseeropdrachten en dergelijke. ’s Avonds was er ruimte om te verdiepen. Elke dag deden we euritmie, buiten, onder de hoge bomen. Toen we de vorm min of meer beheersten deden we hem met kaarsen in onze hand in het donker!
De algemene menskunde is de basis van waar uit we elke dag weer proberen te werken met de kinderen. En dat wat 80 jaar geleden werd geschreven blijkt nog steeds even actueel te zijn. Het was al met al een zeer mooie cursus.
We hebben ons daarbij heerlijk laten verzorgen in het mooie Twentse land. We hoefden alleen maar te studeren. Elke keer weer stonden de maaltijden klaar. In de middagpauze werd er gewandeld, gefietst en paardgereden. Of lagen we heerlijk lui in de zon uit te rusten.
Dat heeft ons opgeleverd dat we met een steeds scherpere blik naar de kinderen kunnen kijken. De hamvraag blijft steeds: waarom doe ik wat ik doe. Wat is de werkelijke essentie van een vak, van een periode, van een bepaalde opdracht voor een bepaald kind. Wat bewerkstellig ik ermee, of wat is er nu nodig om een stapje verder te kunnen zetten.
Dat maakt het leraarschap werkelijk boeiend en betekenisvol. Elke dag weer, week na week, jaar na jaar. Want een staartdeling blijft een staartdeling maar of ik Anne, Brigitte, Daan of Samuel voor me heb dat maakt het verschil.
WerfKlas

DSC03645     DSC03639                                           DSC03655        DSC03648

Het is alweer herfst! De vorige nieuwsbrief was van april, toen de bloesem de bomen in een wit kleed hulden. Vandaag hebben we de appels geplukt. Tot onze verbijstering hing er weinig aan de bomen: was alles al geplukt? Of is het een slecht jaar!
In de perenboomgaard waar we altijd heen gaan is het helemaal droevig gesteld, daar hangt nauwelijks een peer aan de takken. De vorst was een paar nachten te laat, de bloesems bevroren. Gelukkig hangen de bomen bij onze ‘eigen’ boomgaard (In EVA Lanxmeer) volbeladen. Maar aangezien het er gisteren wijkoogstdag was en Daniëlle en ik geen appel hebben geoogst vonden we dat we dat vandaag wel in mochten halen…

DSC03700        DSC03692     DSC03668

We hebben weer een fantastische dag gesmeed. Handdoekhaakjes voor op de WC, ontworpen door twee 6e klas jongens. Alle kinderen hebben een stapje in het proces gezet, van het vuur aanmaken tot het afwerken. Juf Daniëlle mocht ze tenslotte ophangen..
Het blijft een zeer fascinerende bezigheid, dat smeden.
En wat een speelparadijs, op de Reehorst, bomen, hutten, een slingertouw, een groot grasveld, een vuurplaats…..

Een terugblik:
Voor de zomer speelden we het toneelstuk Made in India. Een mooi verhaal over kinderen die onder slechte arbeidsomstandigheden goedkope kleding moeten maken. Helemaal passend in de Fair Trade gedachte. We zongen er vele Indiase liederen bij, een aantal kinderen zelfs solo.
En er was de Filmpremiere! Een groot succes! Vele mensen kwamen de documentaire zien.Er zijn er al heel wat het land in gegaan. En er nu een Engels ondertiteld exemplaar. De Werfklas gaat internationaal!
Toen namen we afscheid van veel kinderen. 9 zesdeklassers. Veel kinderen van het eerste uur. Als vierjarige kwamen ze bij ons. We laten ze in vol vertrouwen gaan, maar….ook met hier en daar een traan. Daarbij verhuisden twee meiden naar Engeland, dat is wel heel ver weg. (Juf, laten we op kamp naar Engeland gaan!
En nu zijn we al weer bijna twee maanden op weg. Nieuwe eerste klassers, een nieuwe zesde klas. Het went snel en voegt zich ook weer snel. Gelukkig
Komende week hebben we projectweek. Als elk jaar persen we appelsap en bereiden we ons voor op de oogstmarkt van aanstaande zaterdag.
Donderdag gaan we naar de smid. Bij Erik Lemmens smeden we een hele dag. Iets nuttigs voor op school. Elk groepje doet een stapje in het proces
Het is steeds weer prachtig om te zien hoe de kinderen naar binnen keren bij het smeden.
Zelfs de grootste branieschopper voelt de eerbied die vuur en ijzer oproepen. We zijn erg dankbaar dat we elk jaar weer welkom zijn.
En zo rijgen we de dagen, weken aaneen. Vreugdevolle herkenning, steeds weer. De Michaelsliedjes van vorig jaar, de periodes die al eens zijdelings waren opgemerkt van een klas hoger, “oh ja juf dat is leuk: de VII en daar omheen de 7 dwergen” (een derde klasser over een 1e klas opdracht), appelcake bakken van zelfgeplukte appels, noten kraken
En als wij, volwassenen, eens denken: dat doen we dit jaar niet, of anders dan is er altijd teleurstelling. Kinderen hechten enorm aan traditie, dat blijkt. En het is natuurlijk logisch: dat geeft vertrouwen. En met genoeg vertrouwen kun je elke moeilijkheid aan.

DSC03609   DSC03581   DSC03620

Leuke nieuwtjes
Na de zomer is Ria Nap bij ons begonnen als kleuterjuf. We zijn erg blij met haar.
DOCUMENTAIRE we hebben erg veel positieve reacties gehad op de nieuwe documentaire. We hopen dat hij zijn weg gaat vinden in Nederland.
OOGSTMARKT zaterdag 6 oktober, op Caetshage, vond de traditionele oogstmarkt plaats. Als goed doel kozen de kinderen dit jaar FLOR AYUDA. Zij bouwen een klaslokaal voor gehandicapte kinderen op een school in Guatemala. Er is 1200euro opgehaald!
Na een wat regenachtig begin besloot het zonnetje zich toch nog te laten zien. we genoten van zang, dans, muziek, spelletjes, leuke kraampjes en een restaurant vol heerlijkheden.
SEIZOENER in de aankomende Seizoener staat een artikel over de Werfklas.
We kregen bezoek uit Mexico van een jonge vrouw. Ze kwam een dagje kijken. Na afloop vertelde ze dat haar opviel dat de kinderen zo blij waren  en de leerkrachten zo stralend.
Ze zag overal “verbinding”. In het gebouw, in het gebruik van de ruimtes, tussen kinderen en leerkracht, tussen kinderen en kinderen en verbinding van kinderen met zichzelf.
Wat ons betreft een mooi compliment.