oktober 2012

nummer 30

Oktober 2012

 Inleiding
Deze zomer was voor ons een bijzondere zomer.
Een jaar geleden namelijk zijn we met een kleine groep (ex)vrije schoolleerkrachten samengekomen om de zomer van 2012 vorm te geven.
Toen de eerste Vrije School werd opgericht werd er door Steiner een cursus gegeven voor de toenmalige leerkrachten. 14 dagen lang werkte het eerste lerarencollege aan de inhoud van de Waldorfschool. Die eerste cursus is in drie boeken genoteerd en vormen nu nog steeds de basis voor de vrijeschoolpedagogie.
Afgelopen zomer hebben we met 16 leerkrachten deze cursus herhaald. Elke ochtend lazen en bespraken we twee voordrachten (Algemene menskunde en Methodiek/didaktiek).
‘s Middags bereidde elke deelnemer een werkbespreking voor, met schilderopdrachten, toneel, boetseeropdrachten en dergelijke. ’s Avonds was er ruimte om te verdiepen. Elke dag deden we euritmie, buiten, onder de hoge bomen. Toen we de vorm min of meer beheersten deden we hem met kaarsen in onze hand in het donker!
De algemene menskunde is de basis van waar uit we elke dag weer proberen te werken met de kinderen. En dat wat 80 jaar geleden werd geschreven blijkt nog steeds even actueel te zijn. Het was al met al een zeer mooie cursus.
We hebben ons daarbij heerlijk laten verzorgen in het mooie Twentse land. We hoefden alleen maar te studeren. Elke keer weer stonden de maaltijden klaar. In de middagpauze werd er gewandeld, gefietst en paardgereden. Of lagen we heerlijk lui in de zon uit te rusten.
Dat heeft ons opgeleverd dat we met een steeds scherpere blik naar de kinderen kunnen kijken. De hamvraag blijft steeds: waarom doe ik wat ik doe. Wat is de werkelijke essentie van een vak, van een periode, van een bepaalde opdracht voor een bepaald kind. Wat bewerkstellig ik ermee, of wat is er nu nodig om een stapje verder te kunnen zetten.
Dat maakt het leraarschap werkelijk boeiend en betekenisvol. Elke dag weer, week na week, jaar na jaar. Want een staartdeling blijft een staartdeling maar of ik Anne, Brigitte, Daan of Samuel voor me heb dat maakt het verschil.
WerfKlas

DSC03645     DSC03639                                           DSC03655        DSC03648

Het is alweer herfst! De vorige nieuwsbrief was van april, toen de bloesem de bomen in een wit kleed hulden. Vandaag hebben we de appels geplukt. Tot onze verbijstering hing er weinig aan de bomen: was alles al geplukt? Of is het een slecht jaar!
In de perenboomgaard waar we altijd heen gaan is het helemaal droevig gesteld, daar hangt nauwelijks een peer aan de takken. De vorst was een paar nachten te laat, de bloesems bevroren. Gelukkig hangen de bomen bij onze ‘eigen’ boomgaard (In EVA Lanxmeer) volbeladen. Maar aangezien het er gisteren wijkoogstdag was en Daniëlle en ik geen appel hebben geoogst vonden we dat we dat vandaag wel in mochten halen…

DSC03700        DSC03692     DSC03668

We hebben weer een fantastische dag gesmeed. Handdoekhaakjes voor op de WC, ontworpen door twee 6e klas jongens. Alle kinderen hebben een stapje in het proces gezet, van het vuur aanmaken tot het afwerken. Juf Daniëlle mocht ze tenslotte ophangen..
Het blijft een zeer fascinerende bezigheid, dat smeden.
En wat een speelparadijs, op de Reehorst, bomen, hutten, een slingertouw, een groot grasveld, een vuurplaats…..

Een terugblik:
Voor de zomer speelden we het toneelstuk Made in India. Een mooi verhaal over kinderen die onder slechte arbeidsomstandigheden goedkope kleding moeten maken. Helemaal passend in de Fair Trade gedachte. We zongen er vele Indiase liederen bij, een aantal kinderen zelfs solo.
En er was de Filmpremiere! Een groot succes! Vele mensen kwamen de documentaire zien.Er zijn er al heel wat het land in gegaan. En er nu een Engels ondertiteld exemplaar. De Werfklas gaat internationaal!
Toen namen we afscheid van veel kinderen. 9 zesdeklassers. Veel kinderen van het eerste uur. Als vierjarige kwamen ze bij ons. We laten ze in vol vertrouwen gaan, maar….ook met hier en daar een traan. Daarbij verhuisden twee meiden naar Engeland, dat is wel heel ver weg. (Juf, laten we op kamp naar Engeland gaan!
En nu zijn we al weer bijna twee maanden op weg. Nieuwe eerste klassers, een nieuwe zesde klas. Het went snel en voegt zich ook weer snel. Gelukkig
Komende week hebben we projectweek. Als elk jaar persen we appelsap en bereiden we ons voor op de oogstmarkt van aanstaande zaterdag.
Donderdag gaan we naar de smid. Bij Erik Lemmens smeden we een hele dag. Iets nuttigs voor op school. Elk groepje doet een stapje in het proces
Het is steeds weer prachtig om te zien hoe de kinderen naar binnen keren bij het smeden.
Zelfs de grootste branieschopper voelt de eerbied die vuur en ijzer oproepen. We zijn erg dankbaar dat we elk jaar weer welkom zijn.
En zo rijgen we de dagen, weken aaneen. Vreugdevolle herkenning, steeds weer. De Michaelsliedjes van vorig jaar, de periodes die al eens zijdelings waren opgemerkt van een klas hoger, “oh ja juf dat is leuk: de VII en daar omheen de 7 dwergen” (een derde klasser over een 1e klas opdracht), appelcake bakken van zelfgeplukte appels, noten kraken
En als wij, volwassenen, eens denken: dat doen we dit jaar niet, of anders dan is er altijd teleurstelling. Kinderen hechten enorm aan traditie, dat blijkt. En het is natuurlijk logisch: dat geeft vertrouwen. En met genoeg vertrouwen kun je elke moeilijkheid aan.

DSC03609   DSC03581   DSC03620

Leuke nieuwtjes
Na de zomer is Ria Nap bij ons begonnen als kleuterjuf. We zijn erg blij met haar.
DOCUMENTAIRE we hebben erg veel positieve reacties gehad op de nieuwe documentaire. We hopen dat hij zijn weg gaat vinden in Nederland.
OOGSTMARKT zaterdag 6 oktober, op Caetshage, vond de traditionele oogstmarkt plaats. Als goed doel kozen de kinderen dit jaar FLOR AYUDA. Zij bouwen een klaslokaal voor gehandicapte kinderen op een school in Guatemala. Er is 1200euro opgehaald!
Na een wat regenachtig begin besloot het zonnetje zich toch nog te laten zien. we genoten van zang, dans, muziek, spelletjes, leuke kraampjes en een restaurant vol heerlijkheden.
SEIZOENER in de aankomende Seizoener staat een artikel over de Werfklas.
We kregen bezoek uit Mexico van een jonge vrouw. Ze kwam een dagje kijken. Na afloop vertelde ze dat haar opviel dat de kinderen zo blij waren  en de leerkrachten zo stralend.
Ze zag overal “verbinding”. In het gebouw, in het gebruik van de ruimtes, tussen kinderen en leerkracht, tussen kinderen en kinderen en verbinding van kinderen met zichzelf.
Wat ons betreft een mooi compliment.